Her Sadhana: Sharmila Desai

Her Sadhana: Sharmila Desai


Wersja polska- poniżej.

1.As a woman, a mother and a yoga practitioner, tell me what do you find the most important teaching you’ve discovered from this practice and what would you share to those who are on this path?

To work hard and enjoy the process, continuously becoming more connected/attuned/sensitive. All dimensions- woman, mother, practitioner have drawn out previously unknown potentialities from within. Each aspect informs the other nurturing a deeper devotion. Sometimes there have been many challenges while other moments are flooded with magic. One needs a strong even will and at the same time allow the journey to unfold without force and in an unhurried way. When I see things through calmly there is enough time for the multilayered lessons and experiences to integrate into wholeness.

2. What is Feminism to you? How do you feel women can support each other?

Women are the very source of life; birthers of humanity. There areinfinite ways in which to be a woman and to express the feminine principle. Equal in rights and duties, our responsibility as a community lies in raising empowered girls and feminist boys, respectful of one another as well as towards Mother Earth. At this moment in time we have to put effort to ensure equality and bring social change. It is only when the masculine and feminine are in balance will our world be in greater harmony.

The more we share of our personal experiences as women in a real way,  the clearer our path to wholeness. In Ashtanga yoga one of the first principles we learn about the practice is to take rest during the moon days and ladies holiday. This means the direction of our practice within a month is in cycles rather than linear. In a broader life path our cycles are reflected in menstruation as well as pregnancy and menopause. Over the years I’ve worked with many young women practitioners who wanted their menstruation to return after losing it and are seeking to shift their approach to practice. In our women’s conferences issues related to our specific biology such cycatis, breast cancer,  fibroids, bone density, endometriosis arise in discussion and the need to practice with greater sensitivity to our internal dynamics. A shift in focus away from the performative towards research would be a beneficial way in which we can support one another’s spiritual journey.


3. In ashtanga practice, how do you feel we can keep the community strong and supportive for one another?

By being empathetic and noncompetitive. Each persons karma, childhood, constitution is their own so its best to keep going inward without comparison. The more we can all focus on the work itself of becoming more compassionate and helping those in need including plant as well as animal life around us the better. This ethos is evident in community based non commercial shalas where you see practitioners organically helping one another to make practice possible despite the demands of life and sharing the responsibilities to make the space healing.

4. With this practice we are constantly challenging ourselves both mind and body. This requires a lot of self discipline, focus and consistency in our daily routine. In this moments we are opening ourselves up, we are vulnerable and  processing whatever emotions that rises. What would be your advise in these situations? What did you find helpful to you?

I find stability in the breath. A connection to the breath grounds me in the present moment and at the same time offers possibility in what is to come. We practice yoga so we can remain open, humble, aware enough to see ourselves as we are and to work honestly with ourselves. A natural part of this process means emotions, toxins, discomforts rise so we can release them and move closer to self realization. Often it’s not easy and the change we seek does not come overnight.  I have found being methodical helps as the regularity aids to break free of the ingrained patterns/karmas/ samsara that no longer serve us positively.  It creates the space for transformation to happen step by step and gradually.  At the same time the concentration and consistency required in discipline develops patience, kindness, perseverence, non attachment, contentment, faith within us  – qualities that expand our mental, physical and spiritual capacities.

5.  In this modern world we are surrounded by distractions, whether it’s the constant stream of negative news, social media and the perfectly manufactured image of how to liveness life, our appearance and body shaming. It has the power to knock us off balance. How do we nourish ourselves? How do we find acceptance?

There is a beautiful saying in the Vedas ‘Yatha drishti Tatha sristi ‘ As your vision so is your universe.  Your reality flows from how you perceive and understand it. I find focusing my gaze and energy inward helps not to be distracted or pulled in unwanted directions, establishing a more one pointed purpose. Direct knowledge through the practice of yoga can give us an accurate insight into reality. The longer we do our sadhana the more settled and comfortable we feel in who we truly are no matter what the outside influences streaming in are. Having children and being responsible for their well being helped me prioritize what is important- slowing down, finding our own rhythm, sharing real life experiences and immersing in nature. Taking the time to be by the ocean or amidst wildlife, to read yoga philosophy and to surround oneself  with wholesome people is also nourishing. I find truth/real life is much more interesting, gritty, fulfilling and illuminating than any fabricated offering.

6. Who are the women that inspire you, who are the women that you admire?

I have often talked about how my grandmothers inspired the foundation of my spiritual and intellectual life. I am indebted to them for the lived wisdom they shared with me simply by example and with love. These days the younger generation equally inspires me including my daughter Asha.  Many young women come to practice at the Shala who care about the environment, volunteer in women’s initiatives, teach youth about diabetes and work at the animal sanctuary clinic.They are interested in ethical living, working on themselves through yoga and meditation while keeping the influence of social media to a minimum. Their moral compass, courage, grace and actions are impressive. They give me hope for the future tomorrow.

7. What are your daily rituals and routines that you feel ground you?

Other than daily practice, teaching and the household duties of cooking, washing dishes, laundry, homework with the children

Floating in the ocean

Feeding the neighborhood cows

Sitting in a temple

We also spend an afternoon a week at Welfare for Animals in Goa (WAG).  Asha helps with the surgeries,  while Arjuna and I chop vegetables and fruit for the animals or we bottle feed the baby calfs who are without their mothers. It is one of those experiences in which we give  a lot but receive so much more. We leave feeling grounded and full of love all at the same time.

8. What makes you feel safe and secure?

The ritual of lighting our oil lamp each morning before class and then at dusk when we sit on our roof with our dogs Shanti and Dusky .

9. Which element of nature do you feel most connected to?

Being barefoot on the earth makes me feel most connected.  Asha and Arjuna almost never wear shoes – it is a part of what makes them feel so alive and part of our world.

10. Our energy is always shifting in our monthly practice, as female practitioners when we receive our ladies holiday, whether its a seasonal change or when we travel to different climates. How can we find a balance and a grounding when we feel these changes happen?

Over the years I found embracing the principle of change as a constant integral to creating an internal steadiness.  Once I learned to respect the basic nature of cycle and transitions as a foundation I was able to work with my self in a more subtle way drawing out a different form of strength and gentleness and one originating from self knowledge. Living consciously is to continually engage in the process of change.When I garden I observe cyclical wisdom, impermanence, self- regulation, renewal come to life as well.  One has to constantly work with the vicissitudes of nature and be open to different strategies at different times so that each plant can blossom.


(C) Sharmila Desai & Justyna Jaworska

Please don’t use photos without permission.

Tłumaczenie: Karina Ślęzak

1. Jako kobieta, matka i joginka, co uważasz za najważniejszą naukę, którą dała Ci praktyka i czym podzieliłabyś się z tymi, którzy są na tej samej ścieżce co ty?

Pracuj ciężko i czerp z tego radość, stając się coraz bardziej świadomą, pogodzoną, wrażliwą. Wszystkie wymiary: bycie kobietą, matką i joginką, pozwoliły mi odkryć wcześniej nieznane pokłady możliwości. Wymiary te przenikają się nawzajem i pogłębiają moje oddanie. Od czasu do czasu pojawiają się wyzwania, inne momenty są natomiast magiczne. Z jednej strony potrzebna jest silna i stała wola, a z drugiej zgoda na niespieszny i nieprzymuszony rozwój. Spokojne przyglądanie się światu pozwala mi na wielowymiarową naukę i dążenie do osiągnięcia spełnienia.

2. W jaki sposób możemy budować silną i solidarną społeczność wokół praktyki Ashtangi?

Współczujmy i nie rywalizujmy. Każdy z nas ma własną karmę, inne doświadczenia z dzieciństwa, gorszą lub lepszą kondycję, dlatego najlepiej poznawać samego siebie bez porównywania się z innymi. Im bardziej możemy się skoncentrować na samym dążeniu do odczuwania większej empatii, niosąc pomoc tym, którzy jej potrzebują, czy to światu roślinnemu czy zwierzęcemu, tym lepiej. Takie podejście można zaobserwować w społecznościach skupionych wokół niekomercyjnych szkół jogi, gdzie uczniowie w sposób naturalny pomagają sobie nawzajem, by umożliwić wykonywanie praktyki pomimo wyzwań, jakie niesie ze sobą życie i dzieląc pomiędzy siebie obowiązki, by uczynić tę przestrzeń uzdrawiającą.

3. Praktykując Ashtangę stale stawiamy przed naszym umysłem i ciałem nowe wyzwania. To wymaga od nas dużo samodyscypliny, skupienia i konsekwencji w codziennym działaniu. W takich momentach otwieramy się, jesteśmy bezbronni, poddajemy się emocjom, które się w nas pojawiają. Co poradziłabyś w takich sytuacjach? Co pomaga Tobie?

To w oddechu odnajduję spokój. Świadomość oddechu pozwala mi wrócić do „tu i teraz”, a jednocześnie daje możliwości na przyszłość. Praktykujemy, byśmy byli otwarci, skromni, na tyle świadomi, by widzieć siebie takimi, jakimi jesteśmy i by uczciwie pracować sami ze sobą. Naturalną częścią tego procesu są emocje, toksyny, dyskomfort, co jest potrzebne, byśmy mogli się od nich uwolnić i zbliżyć się do samorealizacji. Nie jest to łatwe i zmiana, której szukamy, nie przychodzi z dnia na dzień. Mnie pomaga bycie systematyczną, ponieważ regularność pozwala na wyzwolenie się z zakorzenionych schematów, karm, samsar, które nam już nie służą. Tworzy to przestrzeń do zmiany, która następuje krok po kroku, stopniowo. Jednocześnie skupienie i konsekwencja, które są niezbędne do utrzymania dyscypliny, rozwijają cierpliwość, życzliwość, upór, brak przywiązania, satysfakcję, wiarę w siebie — wartości, które mają pozytywny wpływ na nasze zdrowie psychiczne, fizyczne i duchowe.

4. W dzisiejszym świecie nasza uwaga jest ciągle rozpraszana, czy to ze strony ciągłego zalewu negatywnych informacji, mediów społecznościowych i idealnych zdjęć mówiących, jak powinniśmy żyć, jak powinniśmy wyglądać, a czego powinniśmy się wstydzić. Są to na tyle silne bodźce, że potrafią wyprowadzić nas z równowagi. W jaki sposób się przed tym bronić? Jak znaleźć akceptację? 

W Wedzie jest takie piękne zdanie: „Yatha drishti Tatha sristi”, co można przetłumaczyć jako: „Świat jest taki, jakim go widzisz”. Twoja rzeczywistość kształtuje się w taki sposób, w jaki postrzegasz świat i jak go rozumiesz. Zauważyłam, że gdy skupiam spojrzenie i energię na swoim wnętrzu, to moja uwaga nie jest tak rozproszona, i mogę skoncentrować się na wyznaczonym celu. Bezpośrednia wiedza płynąca z praktyki może dać nam dokładny wgląd w rzeczywistość. Im dłużej praktykujemy sadhana, tym większy odczuwamy spokój i zgodę na to, kim tak naprawdę jesteśmy, i nie jest ważne, jakie bodźce zewnętrzne na nas działają. Macierzyństwo oraz wynikająca z niego odpowiedzialność za życie moich dzieci pomogły mi odnaleźć to, co jest dla mnie najważniejsze: zwolnienie tempa, znalezienie swojego własnego rytmu, doświadczanie prawdziwych przeżyć i kontaktu z przyrodą. Znalezienie czasu na to, aby posłuchać szumu fal lub odgłosów natury, zgłębiać tajniki jogi i otaczać się pełnowartościowymi ludźmi jest równie budujące. Uważam, że prawdziwe życie jest dużo bardziej interesujące, doskonałe, wzbogacające i oświecające niż jakiekolwiek jego sztuczne namiastki.

5. Kim są kobiety, które Cię inspirują i które podziwiasz?

Często mówię o tym, jaki wpływ na moje duchowe i intelektualne życie miały moje babcie. Jestem im wdzięczna za to, że podzieliły się ze mną swoją mądrością życiową, dając przykład, jak należy żyć i kochać. Teraz tak samo mocno inspiruje mnie młodsze pokolenie, w tym moja córka Asha. Do szkoły, gdzie uczę, przychodzi praktykować wiele młodych kobiet, które troszczą się o środowisko, działają w ruchach aktywizujących kobiety, uczą młodzież o takich chorobach cywilizacyjnych jak cukrzyca, pracują w miejscach opieki nad zwierzętami. Chcą żyć etycznie, pracując nad sobą poprzez jogę i medytację, jednocześnie ograniczając wpływ mediów społecznościowych do minimum. Ich kompas moralny, odwaga, wdzięk i czyny są imponujące. Dają mi nadzieję na lepsze jutro.

6. Jakie są twoje codzienne czynności i rytuały, które pomagają Ci odnaleźć spokój? Oprócz codziennej praktyki i nauczania.

Oprócz codziennej praktyki, uczenia i prowadzenia domu- przygotowywania posiłków, zmywania naczyń, prania i odrabiania prac domowych z dziećmi: 

Pływanie w oceanie

Karmienie okolicznych krów

Przebywanie w świątyni

Co tydzień jedno popołudnie spędzamy również w schronisku dla zwierząt na Goa. Asha pomaga podczas operacji, natomiast Arjuna i ja kroimy warzywa i owoce dla zwierząt lub karmimy osierocone cielaki butelką. Są to te chwile, gdy dajemy z siebie bardzo dużo, ale jeszcze więcej otrzymujemy. Opuszczamy schronisko, czując jednocześnie spokój i miłość.

7. Co powoduje, że czujesz się bezpieczna?

Rytuał zapalania naszej lampki oliwnej każdego ranka przed praktyką, a potem gdy siedzimy o zmierzchu na dachu z naszymi psami, Shanti i Dusky.

8. Kiedy czujesz się najbardziej związana z przyrodą?

Najbardziej związana z przyrodą czuję się, chodząc boso po ziemi. Asha i Arjuna prawie nigdy nie noszą butów — to także dzięki temu czują, że żyją i są częścią świata.

9. Na przestrzeni miesiąca nasza energia, gdy praktykujemy, nigdy nie jest taka sama: jest inna podczas naszych kobiecych dni, gdy zmieniają się pory roku, gdy podróżujemy do innych klimatów. W jaki sposób możemy odnaleźć równowagę i spokój podczas tych zmian?

Z czasem odkryłam, że pogodzenie się z tym, że zmiany są nieuchronne, stanowi dla mnie podstawę do zachowania wewnętrznego spokoju. Świadome życie wiąże się z ciągłymi zmianami. Gdy nauczyłam się szanować cykliczność zmian, zaczęłam pracować nad sobą z większą delikatnością, czerpiąc innego rodzaju siłę i łagodność wynikające z samopoznania. Gdy pracuję w ogrodzie, widzę, jak duży sens ma cykliczność, obserwuję przemijalność, autoadaptację, odradzanie. Ciągła obserwacja zmienności przyrody i otwartość do adaptacji w różnych warunkach i na różnych etapach życia pozwala na to, aby rośliny mogły zakwitnąć.

Sign in to my newsletter